ΑΠΟΝΟΜΗ

Ο μή συμπεριφερόμενος τω εαυτού οίκω

κληρονομήσει άνεμον  (Παροιμιών ΙΑ' 28)

Τρώω τις μέρες τώρα τελευταία λίγο άγουρες.Ξυπνώ τα μεσάνυχτα μές'τον σάλο των ψιθύρων,σέρνω τα βήματα ως την αποχέτευση.Επιστρέφω στην εχέμυθη αγχώνη.Αμολάω τις τύψεις γύρω απ'το κρεββάτι και αποκοιμιέμαι.Αργά το πρωί,ήδη σαπίζουν οι ειδήσεις στα οχλοφωνία.Τότε επιλέγω να σηκωθώ απ'το κρεββάτι επίσημα.Όλα τα παράσημα απονέμω στον τόπο και στο χρόνο σε κανονική τελετή.Είναι νιόβγαλτη η μέρα μου,θέλω να είμαι γενναιόδωρος εξ'αρχής.Ύστερα θ'ακούσω την αφύπνιση αφού ελλείψει ροής κίνησης στο δρόμο,οικιοθελώς τραυματίζω το συνεχές της χρονικότητας για ν'ανέβω εγκαίρως στην εξέδρα.Μου έχει δωθεί άγνωστο κείμενο για απαγγελία.Δυσκολεύομαι.Δεν σας είπα,είμαι τσεβδός.Δεν αρθρώνω ούτε μία φράση σωστά.Και η όρασή μου σ'αυτό το ημίφως δεν βοηθάει.Μα λίγο περισσότερο φώς,διαμαρτύρομαι.Ο ιδρώτας άφθονος τρέχει απ'το μέτωπο στις κόγχες των ματιών.Η ατμόσφαιρα ιδιαίτερα υγρή.Υπάρχει μια βάρκα αναποδογυρισμένη δίπλα.Ανασαίνει η θάλασσα στην προβλήτα πιό πέρα.Τα νερά πηγαινοέρχονται χωρίς όμως να παραβιάζουν τα δοσμένα όρια.Ευτυχώς,λέω,κάποιος έβαλε φρένο σ'αυτή την ασυδοσία.Την αγωνία διακόπτει η δεύτερη αφύπνιση.Το τελευταίο εγερτήριο μιας συνηθισμένης μέρας οίκοθεν απομόνωσης.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΝΤΙ ΦΟΒΟΥ

Η κοινωνική συναναστροφή,η οποία αποτελούσε πάντοτε την προυπόθεση επιβίωσης του καθενός μας,αυτές τις μέρες μετατράπηκε σε απειλή.Απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής.

Πίσω απ'τον τρομακτικό κίνδυνο της δημόσιας υγείας,που βιώνει όλη η υφήλιος και έχει αλλάξει την καθημερινότητα όλων μας,κρύβεται μια κρίση η οποία έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και διογκώνεται συνεχώς όσο προχωρεί και ολοκληρώνεται η λεγόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

Η κρίση αυτή αφορά την συμβίωση του ανθρώπου με την φύση,μια υποβόσκουσα κρίση σε μια καταπιεσμένη σχέση που συντηρείται επί αιώνες.Εξαιτίας της τεχνολογικής γιγάντωσης που χωρίς την ανάπτυξη ενός ηθικού πολιτισμού ο οποίος θα καθοδηγήσει και θα εμβαθύνει στον σεβασμό και στα όρια αυτής της ανάπτυξης  δεν αποφεύγει τον στραγγαλισμό της φύσεως και την χωρίς φραγμούς εκμετάλλευσή της.

Απελπισμένες πλέον φωνές από τον επιστημονικό χώρο έχουν διατυπώσει μεταξύ άλλων ότι η καταστροφή των δασών,η καλπάζουσα αστικοποίηση,οι άθλιες συνθήκες της βιομηχανοποιημένης κτηνοτροφίας και γεωργίας δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την δημιουργία και την εξάπλωση φονικών ιών.

Απαιτήται η αλλαγή νοοτροπίας του ανθρώπου ακόμη όσον αφορά τον ακόρεστο καταναλωτισμό.Να μπουν οι ηθικές αξίες μπροστά και να αποκαθηλωθεί η νεωτερική θρησκεία του τεχνολογικού μεσσιανισμού,της πίστης δηλαδή ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα λύσουν όλα τα προβλήματα και θα φέρουν στον άνθρωπο την ευτυχία.

Περνόντας η κρίση αυτή θα πρέπει να συνεχίσουμε την ζωή μας,όμως όπως έχει αναφέρει ένας Γερμανος διανοητής ο Χάνς Γιόνας ορίζοντας την ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ:

"Να ενεργείς έτσι ώστε τα αποτελέσματα της πράξης σου να μην είναι καταστροφικά για τη δυνατότητα να υπάρχει στο μέλλον ζωή όπως αυτή."

Ο ΚΙΝΕΖΟΣ

Πίσω μας σέρνονται οι μνήμες/μπροστά τραβάνε οι παριές κι οι γύφτοι

ο Κινέζος και αυτός με την πραμάτια του.Απέναντι οι κλούβες/ρωγμές 

 στο ταμπούρωμα και οι σάρκες ύπουλες σαν σκιές περιπτύσονται

 την αβουλία της λύπης στη μέση της ασφάλτου/σκάβω  μεσ'το σιδέρωμα

 των οχημάτων/σκάβω και γω το δικό μου χώμα

MARCONI

07:33

Κάτω  από την γέφυρα,ανοίγει ο ουρανός,μια σχισμή που διαρκώς μεγαλώνει και μας τρομοκρατεί.

Ύστερα ξανάρχεται η σκοτεινιά πάνω από την τσιμεντένια στέγη και απ'την θάλασσα σκονίζει χωρίς να προσδιορίζεται ακριβώς ο πανικός της προκυμαίας,καθώς κατεβαίνουν οι δόκιμοι ανά ομάδες να ρίξουν τις βάρκες .Οι γραμμές των αντίκρυ βουνών θολώνουν όσο η βροχή δυναμώνει και πιο κάτω ασπρίζει στην επιφάνεια η τάση των ατμών.Ένα ρυμουλκό κόκκινο σκαρί νωχελικά πάει προς την προβλήτα. 

Το κτίριο γεμάτο κορνίζες με λεζάντες πληροφοριών για τις ραδιο-επικοινωνίες.Σχετικά με τον Μαρκόνι και τον Μόρς.

SAMUEL F.B. MORSE 1791-1872.

Στα 1838 επεξεργάστηκε έναν κώδικα από ευθείες και παύλες  που αντιστοιχούσαν σε σήματα μικρής και μεγάλης διάρκειας.Το 1842 έστειλε την φράση:

"Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε"από την Βαλτιμόρη στην Ουάσιγκτον χρησιμοποιώντας την πρώτη εγκατεστημένη απ'αυτόν τηλεφωνική γραμμή.Πέθανε το 1872 στη Νέα Υόρκη.Ήταν Αμερικανός ζωγράφος.

Δίπλα στην ίδια πλευρά του διαδρόμου βρίσκω έναν άλλον εφευρέτη,που μεταξύ άλλων άλλαξε αποφασιστικά τα δια θαλάσσης ταξίδια.Το όνομά του το γνωρίζουμε όλοι,αφού "δάνεισε"το όνομά του σε μια ολόκληρη κατηγορία επαγγελματιών,τους ραδιοτηλεγραφητές ή ασυρματιστές εμπορικών πλοίων:

GUGLIELMO MARCONI

Αυτός ο Ιταλο-ιρλανδός φυσικός γεννήθηκε το 1874 και κατατάσσεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους της επιστήμης και της τεχνολογίας.Χάρι στην προσπάθεια και την επιμονή του επιχείρησε και κατάφερε να στείλει το γράμμα S  του Μορσικού κώδικα από την Αγγλία στον Καναδά χρησιμοποιόντας τα μεσαία κύματα.Αυτή ήταν η πρώτη υπερατλαντική επικοινωνία και πραγματοποιήθηκε στις 12-12-1901.Λίγο αργότερα το 1924 πέτυχε την σύνθεση  Αγγλίας-Αυστραλίας μέσω των βραχέων κυμάτων.

Στις 20 Ιουλίου 1937 οι ραδιοφωνικοί σταθμοί όλου του κόσμου κράτησαν 2 λεπτά σιγή  στην μνήμη του.Ήταν  τότε που ο μεγάλος αυτός ευεργέτης της ανθρωπότητας πέθανε στην Ρώμη.

 Ανάμεσα και φωτογραφίες του Καββαδία.Του γνωστού  ασυρματιστή ποιητή,του δικού μας ποιητή.

Ύστερα ο γυρισμός

πιό επώδυνος από άλλοτε

σαν καρφί μπηγμένο χρόνια στα σωθικά

που χρόνο με τον χρόνο απλώνει μεσ'στη σκουριά και κακοφορμίζει.

ΒΡΟΧΕΡΗ ΜΕΡΑ

Στις 19:04 η προσγείωση.Βροχή και αέρας στην Αθήνα.Τρυπώσαμε στο ταξί.Οι υαλοκαθαριστήρες δεν προλαβαίνουν την ροή του νερού στο παρμπρίζ,οδηγός νευρικός,η Περπέτουα  από το πίσω κάθισμα ψάχνει το κινητό της,γιά πάρε με, μουρμουρίζει.Ο οδηγός τα βάζει με το μπροστινό αυτοκίνητο,απ'τις φωτεινές ενδείξεις του δρόμου συνιστά η τροχαία χαμηλές ταχύτητες και μεγαλύτερες αποστάσεις.

Στο τζάμι οι ριπές της βροχής,η Περπέτουα αδειάζει τις τσέπες.Ένα κασκόλ κάτι αποδείξεις και περιτύλιγμα από καραμέλες.Τό 'χασα, κάπου μού'πεσε.Ο οδηγός κάτι λέει για τα φώτα του πλαινού και κορνάρει,

δεν ακούω τι είπε,στρίψαμε στην Πέτρου Ράλλη,η βροχή ελαττώθηκε.Βρέθηκε και το κινητό.Είχε παραπέσει στο κάθισμα κατά την είσοδο.Καλό βράδυ.

ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ

Η  βεβαιότητά μου εξασφαλισμένη ακουμπάω τα πλήκτρα για να αντιγράψω έπειτα

Πιτζάμες Dream//Art in Gadget//Πιο πέρα Νίκη//Με τον φάκκελο της ERGON και με αριθμό 301  την έχω εξασφαλίσει. Λέω γω τώρα

                                                                ΟΧΗΜΑ

                                                                ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΑΦΙΞΗ

                                                                (Κενά××)AG TRIADA         

Να βγώ έξω λίγο.Υπάρχει η πολυτέλεια του άπλετου φωτός,μια ανάσα όλοι δικαιούνται,γιατί όχι και εγώ,άλλωστε οι μηχανισμοί της ψυχής είναι ίδιοι πάντα,εκτός βέβαια από τότε που ο μπαμπάς μας ήταν είδος πιθήκου.Είχε θυμό; Είχε επιθυμία;Ήταν όπως εμείς τώρα;Τουλάχιστον  έχουμε εμείς την Οικονομία να χαλιναγωγεί την ακατάσχετη επιθυμία και χάπια υποθέτω για τον πνιγμένο θυμό αυτό χορηγεί άλλη επιστήμη ανθρωπιστική.Τον παππού τον έφεραν σε αναπηρικό καροτσάκι στην εξυπηρέτηση ιδιωτών

πιθανολογώ

περίσσειας πόρων

διαχείριση

  

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΑΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Mέρες/Μέρες πολέμου,που η λογική φυγάδας που αγκιστρώνει.Φεύγω,ο ήλιος ξέστρατος,ώσπου να ξαναδώ το γκρί,έχει πορτοκαλί βάψει τον ουρανό πάνω από κεραίες και φυσημένα στάχια.

Ο κόσμος:

Το λοιπόν,έχω ανάμειξη και γώ στη θυριωδία.Λίγο μυγάς η κυρία μεσήλιξ.Φοράει τα ακουστικά του τηλεφώνου.Αριστερά αυτό.Πιο μπροστά με πλάτη προς την θέα μαυριδερός κύριος.Τον αδικεί το θνήσκον.Τώρα μόλις πήγε δίπλα του μια κυρία ηλικιωμένη με ξανθό μαλλί.Μια κούπα πουά στο τραπέζι.Σκοτεινιάζει έξω.

Απολαμβάνω την πλήξη μου.Ώσπου γυρνώντας το βλέμμα σκοντάφτω σε κάποιον που δείχνει να περιεργάζεται τους γύρω του.Με κοιτά σχεδόν με δυσαρέσκεια.Ακριβώς προς τα εκεί είναι  ο καθρέφτης.

Και ο αγενής "κάποιος", είναι το είδωλό μου σε αυτόν.

Σηκώνομαι,

χάνεται μέσα στον τοίχο.

ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΗ

Κοιτάζω απέναντι.Τσιμεντένιος τοίχος με συρματόπλεγμα.Στις άκρες και στη μέση υψώνονται κυκλικά σαν θλιβερές πολεμίστρες τα φυλάκια.Διαθέτουν στενόμακρα αδιαπέραστα τζάμια,όλο το φως αντανακλάται προς τα έξω σαν καθρέφτης.Πίσω,μόλις που διακρίνονται κάποια κτίσματα,εκτός  από του δεσπόζοντος κάτασπρου τρούλου .Ο Παντοκράτωρας από μέσα και αυτός φυλακισμένος θά’ ναι.Πιό πίσω ο όγκος των βράχων απ’ το νταμάρι,ύλη σκληρή.

Εδώ φιλοξενούμαι προσωρινά αντίκρυ απ’ τις φυλακές.Είναι απόγευμα,αύριο μετά το μνημόσυνο θα φύγω.

Την επομένη,μονότονη μέρα,βαριά σύννεφα προμηνύουν καταιγίδα.Δεν πέφτει παρ’ όλα αυτά σταγόνα.Κάποια λωρίδα του ουρανού μένει πιο φωτεινή αφήνοντας που και που ελεύθερες τις σουβλερές ματιές του ήλιου μέσα στην μουντάδα.

Μπήκαμε στο κοιμητήρι.Ένα παλιό αγροτικό δίπλα μας,το προσπερνάμε.Απ’ έξω απ’ την πόρτα του οδηγού διαβάζω:    ΡΓΙΚΟ ΧΟΡΤΑΡΑΣ.

Συνεχίσαμε,περάσαμε την είσοδο ,θλιβερό καθήκον να τελεστεί το τρισάγιο του προσφιλούς εκλιπόντα.Μια μικρή κλωστή θυμιάματος και γύρω σειρές ομοιόμορφων μαρμάρινων τάφων.

Τελειώνοντας βγήκαμε στην λεοφόρο.Τότε θυμήθηκα το ημιφορτηγό αγροτικό όχημα.Προφανώς τα γράμματα ΓΕΩ είχαν φθαρεί και είχαν ξεκολλήσει απ’ την επιγραφή.

Ευτυχώς,σκέφτηκα,γιατί πως αλλιώς θα διαπίστωνα ότι και η ΓΗ ως αιώνιο μνημικό σύμβολο λειτουργόντας,αναμένει εν χρόνω στοργικά,κάτω απ’ τον μπλαβί ουρανό.

ΜΕΤΡΌ

Την πόλη την διασχίζω μόνος,χρησιμοποιώ το μετρό.

Μόλις κατεβαίνω,έχει φτάσει ο συρμός στην αποβάθρα.Ξεκινά αμέσως.

Ελαιώνας, 

next station Keramikos.

Επαρκείς ακουστικές προυδοποιήσεις που πληροφορούν επαρκώς τον επιβάτη.

Βόμβος συρμού μετακινούμενου στις ράγες,γέλια στο βάθος.

Κεραμικός,σταμάτημα με τον χαρακτηριστικό σφύριγμα των φρένων.

Μιά κυρία με πράσινο παντελόνι γράφει στο κινητό χρησιμοποιόντας την οθόνη αφής.

Την φέρνει πολύ κοντά στα μάτια της,δεν φοράει γυαλιά.

Τα μαλλιά της έχουν απόχρωση του κόκκινου.

Περάσαμε Μοναστηράκι. 

Νext station Syntagma.

Σύνταγμα,κόσμος στην αποβάθρα.

-Ελάτε

Κάποια κοπέλα παραχωρεί την θέση της

-Ευχαριστώ.Ο κύριος με μουσάκι στρογγυλό άσπρο,μεσήληκας

Ο συρμός ξεκινάει.Έχει ζέστη,έχουν βάλει τον ζεστό αέρα.

-Παρακαλώ,θα κατεβήτε;Σπρώχνω λίγο τον μπροστινό.

Βγαίνω Αμπελόκηπους τελικά.

Έχει σημασία θα μου πήτε η καταγραφή αυτών των ασήμαντων στιγμών;

Θα απαντούσα αρνητικά αν δεν θυμόμουν μια διαπίστωση του αγαπημένου μου Νίκου Γ.Πεντζίκη.

Η μνήμη,ανερμήνευτη εκβλάστηση κάλλους εφ’ όλων όσων πετάμε ως άχρηστη ύλη.