Βγαίνεις από γιορτή

 Βγαίνεις από γιορτή

 από μια κατάκοπη πομπή 

με συντηρημένα τα παλιά πάθη και 

αυτούσιες τις φράσεις των σκέψεων σου.

Πριν απ'τά συμβεβηκοτα όταν πήγαινες για πρώτη φορά Κυριακή των Βαϊων το βράδυ στο ναό  και καθώς  έβγαινε μετά λαμπάδων ο νυμφιος βρήκες μια στάλα τρυφερότητας, ή στην άλλη έξοδο του Εσταυρωμένου μετά το πέμπτο ευαγγέλιο στην ακολουθία των Παθών, ακριβώς μπροστά στο ναό   προς ντροπή όλων των παρευρισκομένων εσκυψες το κεφάλι αφού  ολόκληρος ο Κύριος πάσης κτίσεως σφαγιάστηκε απ' το διαχρονικό πλήθος.

 Οι ίδιες φοβίες πάνω στο προσκέφαλο έμειναν.Αλλα γεγονότα,άλλες έγνοιες,άλλες γιορτές ήρθαν να θερίσουν την κατανυκτική ατμόσφαιρα.

 

 Και όταν ξημέρωσε Κυριακή του Πάσχα με την βεβαιομενη αυτάρκεια μου,τεμαχίζοντας και τα τελευταίο ψιχία θρησκευτικού συναισθηματισμου απλώθηκα στην ήρεμη και ηλιόλουστη μέρα.

 

ΣΥΡΡΊΚΝΩΣΗ

Ο ήλιος πλησιάζει στο χείλος του κτιρίου πέφτει κάθετα έχει συρρικνωθεί η σκιά στην άκρη του πεζοδρομίου βγαίνει κάθε λίγο ο υπάλληλος στην άκρη στα σκαλοπάτια της εισόδου ταμείο ή μηχάνημα; ένας ηλικιωμενος απευθύνεται σε κάποιον που φαίνεται πιο θυμωμένος έχω το πέντε του ΑΜΚΑ,μου είπαν να έρθω σήμερα κάποιος άλλος περιμένοντας ώρα υψώνει να δούμε κάτι χαρτιά δεν μπορώ να πληρώσω τον τάφο της μάνας μου

LUCIFAIR

 Pastry shop.  

Αurelia

Δικηγορικό γραφείο

Γειτνιαζουν

Lucifair

30 έως 50% εκπτώσεις

Kapetanos rooms

Aelia

Μια άσπρη γάτα

ξεπροβάλει ανάμεσα σε μπλε ξύλινα κάγκελα

Μια μαύρη μεταλλική πόρτα

Εκτελούνται εκταφές

ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ Ή Η ΑΝΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ

Αφορμή για σκέψεις πήρα σε μια απ'τις μετρημένες εξόδους απ'το σπίτι,προς διεκπεραίωση

 τραπεζικών συναλλαγών.

Το μέλλον χρειάζεται απαντήσεις τις οποίες η εν λόγω τράπεζα παρέχει στους πελάτες της.Το διακηρύσει ρητώς στην είσοδο μέσω διαφημιστικών εντύπων.

Απ'το τζάμι βλέπω  Νο.036 αριθμό προτεραιότητας στο ταμείο,ουρά στο πεζοδρόμιο ως στην γωνία του δρόμου.

Κάποιος που επιχειρεί να παρακάμψει την μακρυά γραμμή της αναμονής παίρνει την απάντηση:

"Όλοι αυτοί για μέσα είμαστε"

Ο κορονοιός επιβουλεύεται την ζωή πλήττωντας τους πνεύμονες των ασθενών.Ο κίνδυνος μετριάζεται με την παροχή ικανής ποσότητας  αέρα καθαρού φορέα της ζωής μέσω μηχανικής υποστήριξης.

Ιατροί και νοσοκόμοι με πενιχρά μέσα,διακονούν τον ξέχειλο από πόνο άνθρωπο,τον αποκλεισμένο από κάθε στοργικό χάδι.

Επιλέχτηκε ο αυτοεγκλεισμός από τους υπουργούντες το δημόσιο συμφέρον,με στόχο να σπάσει η αλυσίδα της διασποράς από ενδεχόμενους φορείς στον υπόλοιπο υγιή πληθυσμό.

Πρακτική που  βεβαίως αποτελεί ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ των πιο ευνοημένων  κοινωνιών.

Σε χώρες φτωχές έστω και μία μέρα εγκλεισμού ισοδυναμεί με λιμοκτονία .Το "Μένουμε σπίτι"ή όχι,αποτελεί γι'αυτούς μονάχα δυνατότητα επιλογής διαφορετικών τρόπων φυσικής εξόντωσης.

Αυτή η περίπτωση δεν θα αποφευχθεί και σε μεγαλύτερο φάσμα της κοινωνίας των αναπτυγμένων κοινωνιών ξεκινώντας απ'τους πιο αδύναμους και προχωρώντας ανοδικά στην  πυραμίδα,όσο  το Lockdown επιλέγεται σταθερά ως μέσο προστασίας της παράτασης της επιβίωσης.

Αυτή η προτεραιότητα του σύγχρονου πολιτισμού που σε άλλες ιστορικές στιγμές  θα ήταν σε αμφισβήτηση,σήμερα είναι δόγμα.Δηλαδή το ότι ο άνθρωπος υπάρχει μόνο ως βιολογικό ον που συγκροτεί ΑΓΕΛΕΣ.

Εξ ου και το ολοκληρωτικό πνίξιμο του εκκλησιαστικού γεγονότος που αναδεικνύει το ΠΡΟΣΩΠΟ.Αποδεικνύεται έτσι η ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ που υφίσταται ο εκκλησιαστικός τρόπος ζωής στις σύγχρονες κοινωνίες και η χλιαρότητα των πολλών.

Ο νεωτερικός πολιτισμός στον οποίο ζούμε ανταποκρίνεται αυτοκαταστροφικά με  αφορμή την απειλή της πανδημίας.Στραγγαλίζει  ορισμένους απ'τους κύριους πυλώνες του οικοδομήματός του:την κατανάλωση,την ελεύθερη διακίνηση ατόμων και προιόντων.Αποδεικνύεται γυμνός μέσ'την αλαζονία της "παντοδυναμίας"του.

Το μέλλον  σ'αυτή την μακρά ιστορία της παρακμής  θα εξαρτηθεί απ τις επιλογές μας.Αν θα δώσουμε ανάσες και δυνατότητα ποιότητας ζωής στους συνανθρώπους μας μεταδίδοντας τις ξεχασμένες παραμελημένες αξίες του ορθόδοξου πολιτισμού,αγκαλιάζοντας δηλαδή έμπρακτα τον Χριστό που εκουσίως υπέμεινε σταυρό ή θα χτίσουμε οδοφράγματα καλλιεργώντας συνθήκες φόβου και αναλύοντας εις το διηνεκές στατιστικές θανάτων.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πρώτη δημοσίευση ΕΝ ΑΝΔΡΩ

https://www.enandro.gr/xronografimata/6012-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%82.html

ΑΠΟΝΟΜΗ

Ο μή συμπεριφερόμενος τω εαυτού οίκω

κληρονομήσει άνεμον  (Παροιμιών ΙΑ' 28)

Τρώω τις μέρες τώρα τελευταία λίγο άγουρες.Ξυπνώ τα μεσάνυχτα μές'τον σάλο των ψιθύρων,σέρνω τα βήματα ως την αποχέτευση.Επιστρέφω στην εχέμυθη αγχώνη.Αμολάω τις τύψεις γύρω απ'το κρεββάτι και αποκοιμιέμαι.Αργά το πρωί,ήδη σαπίζουν οι ειδήσεις στα οχλοφωνία.Τότε επιλέγω να σηκωθώ απ'το κρεββάτι επίσημα.Όλα τα παράσημα απονέμω στον τόπο και στο χρόνο σε κανονική τελετή.Είναι νιόβγαλτη η μέρα μου,θέλω να είμαι γενναιόδωρος εξ'αρχής.Ύστερα θ'ακούσω την αφύπνιση αφού ελλείψει ροής κίνησης στο δρόμο,οικιοθελώς τραυματίζω το συνεχές της χρονικότητας για ν'ανέβω εγκαίρως στην εξέδρα.Μου έχει δωθεί άγνωστο κείμενο για απαγγελία.Δυσκολεύομαι.Δεν σας είπα,είμαι τσεβδός.Δεν αρθρώνω ούτε μία φράση σωστά.Και η όρασή μου σ'αυτό το ημίφως δεν βοηθάει.Μα λίγο περισσότερο φώς,διαμαρτύρομαι.Ο ιδρώτας άφθονος τρέχει απ'το μέτωπο στις κόγχες των ματιών.Η ατμόσφαιρα ιδιαίτερα υγρή.Υπάρχει μια βάρκα αναποδογυρισμένη δίπλα.Ανασαίνει η θάλασσα στην προβλήτα πιό πέρα.Τα νερά πηγαινοέρχονται χωρίς όμως να παραβιάζουν τα δοσμένα όρια.Ευτυχώς,λέω,κάποιος έβαλε φρένο σ'αυτή την ασυδοσία.Την αγωνία διακόπτει η δεύτερη αφύπνιση.Το τελευταίο εγερτήριο μιας συνηθισμένης μέρας οίκοθεν απομόνωσης.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΝΤΙ ΦΟΒΟΥ

Η κοινωνική συναναστροφή,η οποία αποτελούσε πάντοτε την προυπόθεση επιβίωσης του καθενός μας,αυτές τις μέρες μετατράπηκε σε απειλή.Απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής.

Πίσω απ'τον τρομακτικό κίνδυνο της δημόσιας υγείας,που βιώνει όλη η υφήλιος και έχει αλλάξει την καθημερινότητα όλων μας,κρύβεται μια κρίση η οποία έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και διογκώνεται συνεχώς όσο προχωρεί και ολοκληρώνεται η λεγόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

Η κρίση αυτή αφορά την συμβίωση του ανθρώπου με την φύση,μια υποβόσκουσα κρίση σε μια καταπιεσμένη σχέση που συντηρείται επί αιώνες.Εξαιτίας της τεχνολογικής γιγάντωσης που χωρίς την ανάπτυξη ενός ηθικού πολιτισμού ο οποίος θα καθοδηγήσει και θα εμβαθύνει στον σεβασμό και στα όρια αυτής της ανάπτυξης  δεν αποφεύγει τον στραγγαλισμό της φύσεως και την χωρίς φραγμούς εκμετάλλευσή της.

Απελπισμένες πλέον φωνές από τον επιστημονικό χώρο έχουν διατυπώσει μεταξύ άλλων ότι η καταστροφή των δασών,η καλπάζουσα αστικοποίηση,οι άθλιες συνθήκες της βιομηχανοποιημένης κτηνοτροφίας και γεωργίας δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την δημιουργία και την εξάπλωση φονικών ιών.

Απαιτήται η αλλαγή νοοτροπίας του ανθρώπου ακόμη όσον αφορά τον ακόρεστο καταναλωτισμό.Να μπουν οι ηθικές αξίες μπροστά και να αποκαθηλωθεί η νεωτερική θρησκεία του τεχνολογικού μεσσιανισμού,της πίστης δηλαδή ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα λύσουν όλα τα προβλήματα και θα φέρουν στον άνθρωπο την ευτυχία.

Περνόντας η κρίση αυτή θα πρέπει να συνεχίσουμε την ζωή μας,όμως όπως έχει αναφέρει ένας Γερμανος διανοητής ο Χάνς Γιόνας ορίζοντας την ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ:

"Να ενεργείς έτσι ώστε τα αποτελέσματα της πράξης σου να μην είναι καταστροφικά για τη δυνατότητα να υπάρχει στο μέλλον ζωή όπως αυτή."

Ο ΚΙΝΕΖΟΣ

Πίσω μας σέρνονται οι μνήμες/μπροστά τραβάνε οι παριές κι οι γύφτοι

ο Κινέζος και αυτός με την πραμάτια του.Απέναντι οι κλούβες/ρωγμές 

 στο ταμπούρωμα και οι σάρκες ύπουλες σαν σκιές περιπτύσονται

 την αβουλία της λύπης στη μέση της ασφάλτου/σκάβω  μεσ'το σιδέρωμα

 των οχημάτων/σκάβω και γω το δικό μου χώμα

MARCONI

07:33

Κάτω  από την γέφυρα,ανοίγει ο ουρανός,μια σχισμή που διαρκώς μεγαλώνει και μας τρομοκρατεί.

Ύστερα ξανάρχεται η σκοτεινιά πάνω από την τσιμεντένια στέγη και απ'την θάλασσα σκονίζει χωρίς να προσδιορίζεται ακριβώς ο πανικός της προκυμαίας,καθώς κατεβαίνουν οι δόκιμοι ανά ομάδες να ρίξουν τις βάρκες .Οι γραμμές των αντίκρυ βουνών θολώνουν όσο η βροχή δυναμώνει και πιο κάτω ασπρίζει στην επιφάνεια η τάση των ατμών.Ένα ρυμουλκό κόκκινο σκαρί νωχελικά πάει προς την προβλήτα. 

Το κτίριο γεμάτο κορνίζες με λεζάντες πληροφοριών για τις ραδιο-επικοινωνίες.Σχετικά με τον Μαρκόνι και τον Μόρς.

SAMUEL F.B. MORSE 1791-1872.

Στα 1838 επεξεργάστηκε έναν κώδικα από ευθείες και παύλες  που αντιστοιχούσαν σε σήματα μικρής και μεγάλης διάρκειας.Το 1842 έστειλε την φράση:

"Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε"από την Βαλτιμόρη στην Ουάσιγκτον χρησιμοποιώντας την πρώτη εγκατεστημένη απ'αυτόν τηλεφωνική γραμμή.Πέθανε το 1872 στη Νέα Υόρκη.Ήταν Αμερικανός ζωγράφος.

Δίπλα στην ίδια πλευρά του διαδρόμου βρίσκω έναν άλλον εφευρέτη,που μεταξύ άλλων άλλαξε αποφασιστικά τα δια θαλάσσης ταξίδια.Το όνομά του το γνωρίζουμε όλοι,αφού "δάνεισε"το όνομά του σε μια ολόκληρη κατηγορία επαγγελματιών,τους ραδιοτηλεγραφητές ή ασυρματιστές εμπορικών πλοίων:

GUGLIELMO MARCONI

Αυτός ο Ιταλο-ιρλανδός φυσικός γεννήθηκε το 1874 και κατατάσσεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους της επιστήμης και της τεχνολογίας.Χάρι στην προσπάθεια και την επιμονή του επιχείρησε και κατάφερε να στείλει το γράμμα S  του Μορσικού κώδικα από την Αγγλία στον Καναδά χρησιμοποιόντας τα μεσαία κύματα.Αυτή ήταν η πρώτη υπερατλαντική επικοινωνία και πραγματοποιήθηκε στις 12-12-1901.Λίγο αργότερα το 1924 πέτυχε την σύνθεση  Αγγλίας-Αυστραλίας μέσω των βραχέων κυμάτων.

Στις 20 Ιουλίου 1937 οι ραδιοφωνικοί σταθμοί όλου του κόσμου κράτησαν 2 λεπτά σιγή  στην μνήμη του.Ήταν  τότε που ο μεγάλος αυτός ευεργέτης της ανθρωπότητας πέθανε στην Ρώμη.

 Ανάμεσα και φωτογραφίες του Καββαδία.Του γνωστού  ασυρματιστή ποιητή,του δικού μας ποιητή.

Ύστερα ο γυρισμός

πιό επώδυνος από άλλοτε

σαν καρφί μπηγμένο χρόνια στα σωθικά

που χρόνο με τον χρόνο απλώνει μεσ'στη σκουριά και κακοφορμίζει.

ΒΡΟΧΕΡΗ ΜΕΡΑ

Στις 19:04 η προσγείωση.Βροχή και αέρας στην Αθήνα.Τρυπώσαμε στο ταξί.Οι υαλοκαθαριστήρες δεν προλαβαίνουν την ροή του νερού στο παρμπρίζ,οδηγός νευρικός,η Περπέτουα  από το πίσω κάθισμα ψάχνει το κινητό της,γιά πάρε με, μουρμουρίζει.Ο οδηγός τα βάζει με το μπροστινό αυτοκίνητο,απ'τις φωτεινές ενδείξεις του δρόμου συνιστά η τροχαία χαμηλές ταχύτητες και μεγαλύτερες αποστάσεις.

Στο τζάμι οι ριπές της βροχής,η Περπέτουα αδειάζει τις τσέπες.Ένα κασκόλ κάτι αποδείξεις και περιτύλιγμα από καραμέλες.Τό 'χασα, κάπου μού'πεσε.Ο οδηγός κάτι λέει για τα φώτα του πλαινού και κορνάρει,

δεν ακούω τι είπε,στρίψαμε στην Πέτρου Ράλλη,η βροχή ελαττώθηκε.Βρέθηκε και το κινητό.Είχε παραπέσει στο κάθισμα κατά την είσοδο.Καλό βράδυ.

ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ

Η  βεβαιότητά μου εξασφαλισμένη ακουμπάω τα πλήκτρα για να αντιγράψω έπειτα

Πιτζάμες Dream//Art in Gadget//Πιο πέρα Νίκη//Με τον φάκκελο της ERGON και με αριθμό 301  την έχω εξασφαλίσει. Λέω γω τώρα

                                                                ΟΧΗΜΑ

                                                                ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΑΦΙΞΗ

                                                                (Κενά××)AG TRIADA         

Να βγώ έξω λίγο.Υπάρχει η πολυτέλεια του άπλετου φωτός,μια ανάσα όλοι δικαιούνται,γιατί όχι και εγώ,άλλωστε οι μηχανισμοί της ψυχής είναι ίδιοι πάντα,εκτός βέβαια από τότε που ο μπαμπάς μας ήταν είδος πιθήκου.Είχε θυμό; Είχε επιθυμία;Ήταν όπως εμείς τώρα;Τουλάχιστον  έχουμε εμείς την Οικονομία να χαλιναγωγεί την ακατάσχετη επιθυμία και χάπια υποθέτω για τον πνιγμένο θυμό αυτό χορηγεί άλλη επιστήμη ανθρωπιστική.Τον παππού τον έφεραν σε αναπηρικό καροτσάκι στην εξυπηρέτηση ιδιωτών

πιθανολογώ

περίσσειας πόρων

διαχείριση

  

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΑΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Mέρες/Μέρες πολέμου,που η λογική φυγάδας που αγκιστρώνει.Φεύγω,ο ήλιος ξέστρατος,ώσπου να ξαναδώ το γκρί,έχει πορτοκαλί βάψει τον ουρανό πάνω από κεραίες και φυσημένα στάχια.

Ο κόσμος:

Το λοιπόν,έχω ανάμειξη και γώ στη θυριωδία.Λίγο μυγάς η κυρία μεσήλιξ.Φοράει τα ακουστικά του τηλεφώνου.Αριστερά αυτό.Πιο μπροστά με πλάτη προς την θέα μαυριδερός κύριος.Τον αδικεί το θνήσκον.Τώρα μόλις πήγε δίπλα του μια κυρία ηλικιωμένη με ξανθό μαλλί.Μια κούπα πουά στο τραπέζι.Σκοτεινιάζει έξω.

Απολαμβάνω την πλήξη μου.Ώσπου γυρνώντας το βλέμμα σκοντάφτω σε κάποιον που δείχνει να περιεργάζεται τους γύρω του.Με κοιτά σχεδόν με δυσαρέσκεια.Ακριβώς προς τα εκεί είναι  ο καθρέφτης.

Και ο αγενής "κάποιος", είναι το είδωλό μου σε αυτόν.

Σηκώνομαι,

χάνεται μέσα στον τοίχο.